hópmynd-2019.jpg

WHO ARE THE YULE LADS?

Here you can get to know us a little bit more! 

13 Yule Lads live in Iceland, the sons of the old trolls Grýla and Leppalúði. Grýla and Leppalúði keep a pet, a wicked cat, which may sometimes catch children. Grýla, who is big and formidable, was said to collect the naughty children in a sack and take them home to eat for Christmas dinner. If a child is naughty, Grýla finds out immediately. Grýla can't lay her hands on good children.

 

An old tradition in Iceland is, that 13 days prior to Christmas the Yule Lads start coming down from the mountain one each night. Children in Iceland place their best shoe on their windowsill before going to bed and each night a little gift is left in the shoe from the Yule lad that came down from the mountain that night. If the child has been misbehaving, there might be a raw potato left instead.

 

The Yule Lads aren't as mean as their parents but they aren't very well-mannered either. The Icelandic Christmas season begins on December 12th, when Stekkjastaur (Sheep-Cote Clod) descends from the mountains. The last one, Kertasníkir (Candle-Stealer) arrives on Aðfangadagur, Christmas day on the 24th of December. Then they leave again to the mountains, one by one in the same order until the last one, Kertasníkir leaves on the last day of Christmas, January 6th.

 

The Yule Lads have made Dimmuborgir their home. Dimmuborgir is an enchanting area to explore on a nice summer day. Visiting Dimmuborgir at Christmas time, however, is truly magical. The landscape takes on a different look in its winter garb and that is the time when the Icelandic Yule Lads who reside in Dimmuborgir become active. Visiting them in their natural habitat is an unforgettable experience for children of all ages. 

The first of them was Sheep-Cote Clod. 
He came stiff as wood, 
to pray upon the farmer´s sheep 
as far as he could. 

The second was Gully Gawk, 
gray his head and mien. 
He snuck into the cow barn 
from his craggy ravine. 

Stubby was the third called, 
a stunted little man, 
who watched for every chance 
to whisk off a pan. 

The fourth was Spoon Licker; 
like spindle he was thin. 
He felt himself in clover 
when the cook wasn´t in. 

Pot Scraper, the fifth one, 
was a funny sort of chap. 
When kids were given scrapings, 
he´d come to the door and tap

Bowl Licker, the sixth one, 
was shockingly ill bred. 
From underneath the bedsteads 
he stuck his ugly head. 

The seventh was Door Slammer, 
a sorry, vulgar chap: 
When people in the twilight 
would take a little nap

Skyr Gobbler, the eighth, 
was an awful stupid bloke. 
He lambasted the skyr tub 
till the lid on it broke

The ninth was Sausage Swiper,
a shifty pilferer. 
He climbed up to the rafters 
and raided food from there.

The tenth was Window Peeper,
a weird little twit, 
who stepped up to the window 
and stole a peek through it

Eleventh was Door Sniffer,
a doltish lad and gross. 
He never got a cold, yet had 
a huge, sensitive nose.

Meat Hook, the twelfth one, 
his talent would display 
as soon as he arrived 
on Saint Thorlak´s Day.

The thirteenth was Candle Beggar
- ´twas cold, I believe, 
if he was not the last 
of the lot on Christmas Eve

Here are we! Do you recognize us? 
(mundu að klikka á myndina fyrir lýsingar á Jólasveinunum

Jólasveinarnir 
(Jóhannes úr Kötlum

Segja vil ég sögu 
af sveinunum þeim, 
sem brugðu sér hér forðum 
á bæina heim. 

Þeir uppi á fjöllum sáust, 
-eins og margur veit,- 
í langri halarófu 
á leið niður í sveit. 

Grýla var þeirra móðir 
og gaf þeim tröllamjólk, 
en pabbinn Leppalúði, 
-það var leiðindafólk. 

Þeir jólasveinar nefndust, 
-um jólin birtust þeir, 
og einn og einn þeir komu, 
en aldrei tveir og tveir. 

Þeir voru þrettán 
þessir heiðursmenn, 
sem ekki vildu ónáða 
allir í senn 

Að dyrunum þeir læddust 
og drógu lokuna úr. 
Og einna helst þeir leituðu 
í eldhús og búr. 

Lævísir á svipinn 
þeir leyndust hér og þar, 
til óknyttanna vísir, 
ef enginn nærri var. 

Og eins, þó einhver sæi, 
var ekki hikað við 
að hrekkja fólk - og trufla 
þess heimilisfrið. 

Stekkjastaur kom fyrstur, 
stinnur eins og tré. 
Hann laumaðist í fjárhúsin 
og lék á bóndans fé. 

Hann vildi sjúga ærnar, 
-þá varð þeim ekki um sel, 
því greyið hafði staurfætur, 
-það gekk nú ekki vel. 

Giljagaur var annar, 
með gráa hausinn sinn. 
-Hann skreið ofan úr gili 
og skaust í fjósið inn. 

Hann faldi sig í básunum 
og froðunni stal, 
meðan fjósakonan átti 
við fjósamanninn tal. 

Stúfur hét sá þriðji, 
stubburinn sá. 
Hann krækti sér í pönnu, 
þegar kostur var á. 

Hann hljóp með hana í burtu 
og hirti agnirnar, 
sem brunnu stundum fastar 
við barminn hér og þar. 

Sá fjórði, Þvörusleikir, 
var fjarskalega mjór. 
Og ósköp varð hann glaður, 
þegar eldabuskan fór. 

Þá þaut hann eins og elding 
og þvöruna greip, 
og hélt með báðum höndum, 
því hún var stundum sleip. 

Sá fimmti Pottaskefill, 
var skrítið kuldastrá. 
-Þegar börnin fengu skófir 
hann barði dyrnar á. 

Þau ruku’upp, til að gá að 
hvort gestur væri á ferð. 
Þá flýtti’ ann sér að pottinum 
og fékk sér góðan verð. 



 

Sá sjötti Askasleikir, 
var alveg dæmalaus.- 
Hann fram undan rúmunum 
rak sinn ljóta haus. 

Þegar fólkið setti askana 
fyrir kött og hund, 
hann slunginn var að ná þeim 
og sleikja á ýmsa lund.


Sjöundi var Hurðaskellir, 
-sá var nokkuð klúr, 
ef fólkið vildi í rökkrinu 
fá sér vænan dúr. 

Hann var ekki sérlega 
hnugginn yfir því, 
þó harkalega marraði 
hjörunum í. 

Skyrjarmur, sá áttundi, 
var skelfilegt naut. 
Hann hlemminn o’n af sánum 
með hnefanum braut. 

Svo hámaði hann í sig 
og yfir matnum gein, 
uns stóð hann á blístri 
og stundi og hrein. 

Níundi var Bjúgnakrækir, 
brögðóttur og snar. 
Hann hentist upp í rjáfrin 
og hnuplaði þar. 

Á eldhúsbita sat hann 
í sóti og reyk 
og át þar hangið bjúga, 
sem engan sveik. 

Tíundi var Gluggagægir, 
grályndur mann, 
sem laumaðist á skjáinn 
og leit inn um hann. 

Ef eitthvað var þar inni 
álitlegt að sjá, 
hann oftast nær seinna 
í það reyndi að ná. 

Ellefti var Gáttaþefur 
-aldrei fékk sá kvef, 
og hafði þó svo hlálegt 
og heljarstórt nef. 

Hann ilm af laufabrauði 
upp á heiðar fann, 
og léttur, eins og reykur, 
á lyktina rann. 

Ketkrókur, sá tólfti, 
kunni á ýmsu lag.- 
Hann þrammaði í sveitina 
á Þorláksmessudag. 

Hann krækti sér í tutlu, 
þegar kostur var á. 
En stundum reyndist stuttur 
stauturinn hans þá. 

Þrettándi var Kertasníkir, 
-þá var tíðin köld, 
ef ekki kom hann síðastur 
á aðfangadagskvöld. 

Hann elti litlu börnin, 
sem brostu glöð og fín, 
og trítluðu um bæinn 
með tólgarkertin sín. 

Á sjálfa jólanóttina, 
-sagan hermir frá,- 
á strák sínum þeir sátu 
og störðu ljósin á. 

Svo tíndust þeir í burtu, 
-það tók þá frost og snjór. 
Á Þrettándanum síðasti 
sveinstaulinn fór. 

Fyrir löngu á fjöllunum 
er fennt í þeirra slóð. 
-En minningarnar breytast, 
í myndir og ljóð.

Contact us

Jólasveinarnir í Dimmuborgum

Dimmuborgum
660 Mývatn

Ísland


info@visitmyvatn.is

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon

©Jólasveinarnir í Dimmuborgum.